Nieuws | Keuken kopen in Duitsland: Oosterburen

Het onderwerp van ons onderzoek: De Nextline is een prachtige strakke, moderne keuken.

Het blijkt een Nextline keuken te zijn, in een opstelling en uitvoering die ons erg aanspreken. “Wat is uw budget eigenlijk?”, wordt ons, staande in onze droomkeuken, gevraagd. Omdat we daar liever nog niet al te duidelijk over zijn, we willen de zaken immers zo min mogelijk beïnvloeden, stellen we een wedervraag: “Wat kost deze keuken zoals hij hier staat?” “25.000 euro”, is het antwoord, waarop wij geschrokken laten blijken dat dit behoorlijk boven ons budget is.

Vervolgens gaan we, rondlopend in de prachtige showroomkeuken, in op wat we mooi vinden. Het lichtgrijze natuurstenen blad keuren we af, we willen graag een iets donkerder variant. Daarnaast willen we een zitmogelijkheid aan het kookeiland. Het is immers heerlijk om aan je kookeiland te kunnen zitten terwijl je partner staat te koken. We reiken nog diverse andere zaken aan, zoals het feit dat ik linkshandig ben en Ivo rechtshandig, maar de verkoper gaat daar niet of nauwelijks op in. Wanneer we uiteindelijk terugkomen bij onze tafel pakt de verkoper een tekenliniaal en begint een plattegrond te tekenen. Wij kijken nieuwsgierig toe.

Tijdens onze ronde door enorme showroom valt ons op dat diverse tafels bezet worden door andere Nederlanders, allemaal diep in gesprek met een offerte op tafel. Het is duidelijk de bedoeling dat er naar onze oosterburen wordt gereden met uitgewerkte plannen en offertes onder de arm. Zij zetten er dan in maximaal twee uur (langer worden afspraken niet gepland) een lager bedrag onder.

Advies
Weinig vragen, nauwelijks advies en, zo ervaren wij, er wordt niet meegedacht. Er wordt ons niet gevraagd of we kinderen hebben, er wordt niet met ons naar de riante ruimte gekeken en besproken wat de verschillende mogelijkheden zijn. De architect heeft op de plattegrond die we bij ons hebben symbolisch een keuken ingetekend in de hoek onder het raam, dus daar komt de keuken ook, zonder overleg of advies.

Wij besluiten het initiatief aan de verkoper te laten, dus ondergaan we het gesprek met van tijd tot tijd kromme tenen. “Het kan toch niet zo zijn dat je op deze manier over keukens adviseert”, is wat ik regelmatig denk. De veelbetekenende blikken die Ivo mij toewerpt zeggen genoeg. Wij begrijpen er helemaal niets van.

De verkoper tekent een exacte kopie van de opstelling van de showroomkeuken in. Hij vraagt ons niets, geeft geen tips of tegengas als wij terloops iets roepen. We krijgen niet ónze keuken, we krijgen hún showroomkeuken, zonder wezenlijke aanpassingen aan onze persoonlijke situatie. “Maar goed”, denk ik optimistisch, “we zijn naar Duitsland gereden omdat ze hier goedkoper zijn. Als we straks de prijs horen, dan maakt die ongetwijfeld veel goed.”

De apparatuur
Nadat de opstelling duidelijk is en het natuurstenen blad is uitgekozen, komt de apparatuur aan de orde. Er volgt weer een rondje door de showroom. “Wat vinden jullie mooi”, vraagt de verkoper. We kiezen voor Siemens, vanwege de prachtige strakke vormgeving. Op ons verlanglijstje staan in ieder geval een oven, een magnetron, een vaatwasser, een koelkast en een vriezer. Een grote, robuuste afzuigkap vinden we ook mooi.

Dat is dan ook de apparatuur die we krijgen. Terloops wordt door de verkoper nog even een stoomoven geopperd, maar op onze weifelende reactie, “we weten eigenlijk niet wat daar de voordelen van zijn”, is de stoomoven van de baan. De verkoper selecteert een aantal apparaten, zonder in te gaan op de redenen waarom hij juist voor deze types kiest of wat er op het gebied van apparatuur allemaal mogelijk is. In feite weten we helemaal niet welke functionaliteiten we nu eigenlijk gaan kopen. Snel schrijven we de typenummers van de apparaten op, om straks in Nederland in ieder geval een eerlijke vergelijking te kunnen maken.

De ‘offerte’
Precies binnen de twee uur die ervoor staan wordt het gesprek afgerond en geeft de verkoper ons een hand. We krijgen geen offerte, geen prijs en ook een kopie van de plattegrond mogen we niet meenemen. Verbouwereerd vragen we: “En nu?” Hij belooft ons binnen een week per e-mail een offerte toe te zenden.

Op de weg naar buiten pakken we zelf nog even snel wat foldertjes uit een rek, zodat we niet helemaal met lege handen, maar helaas wel met een zeer onbevredigd gevoel, weer buiten staan. We zullen moeten afwachten wat we uiteindelijk voor welke prijs krijgen. Op het parkeerterrein maken we nog even snel de tekening na zoals hij net door de verkoper op papier is gezet. De herinnering is nu nog vers, dus binnen een paar minuten hebben we de provisorische plattegrond op papier staan. Dat is tenslotte een kleine moeite.

Wachten
Na een ruime week hebben we nog steeds geen e-mailbericht ontvangen uit Duitsland. Uiteindelijk besluit ik om de telefoon te pakken en te vragen waar onze offerte blijft. We willen immers niet dat onze missie al bij voorbaat mislukt. Het korte telefoongesprek stelt me weinig gerust, maar uiteindelijk krijg ik dan toch de toezegging dat de offerte binnen een week in mijn mailbox zal zitten.

Binnen een week ontvang ik een bericht uit Duitsland. Eindelijk! Nieuwsgierig open ik het e-mailbericht. Om vervolgens geconfronteerd te worden met een desillusie. De ‘offerte’ bestaat namelijk uit een heel kort briefje, waarin voor een ‘greeploze keuken, hoogglans gelakt, zoals in huis besproken, voorzien van een mat granieten Impala werkblad en de volgende apparatuur....’ de som van 22.800 euro geoffreerd wordt, inclusief levering en montage. Verder niets, geen tekeningen, geen foto’s noch andere zaken zijn als bijlage toegevoegd.